Wie leeft die zingt zijn eigen lied


leestijd: ongeveer 2 minuten

Januari 2012
© Carolien Oosterhoff

Tijdens de Kerstnachtdienst in De Duif heeft de voorganger zojuist het ‘Lied Voor Bijna Iedereen’ ingezet; de tekst van Huub Oosterhuis. Een zinsnede uit dit lied treft me.“Wie leeft die maakt zijn eigen lied en wie niet leeft verstaat het niet.” 

Driftig knikt de mevrouw voor mij, haar grijze haar danst op en neer van instemming. Nog geen vijf minuten later wordt de hele gemeente gedirigeerd mee te zingen. En ik wil maar een ding: de tweede stem inzetten; ik ken het lied tenslotte. Vriend D. rechts van mij lacht me toe en gebaart bevestigend: Ja, mooi, mooi! Dóen! Galmend gelukkig volg ik mijn eigen geluid. De mevrouw voor ons echter, die kort daarvoor nog zo vurig had ingestemd met ‘het zingen van je eigen lied’, is duidelijk een andere mening toegedaan. Boos kijkt ze achterom: dat dóe je niet, de tweede stem inzetten. Ik val uit de toon. Foei. De Kerstgedachte is een niet zo lang leven beschoren.

Maar het lied vervolgt: “Laat ze maar roepen, jij, jij, jij, wie leven wil, die zingt zich vrij.”

Zingen en vrijheid is blijkbaar niet voor iedereen een voor de hand liggende combinatie, bedenk ik terwijl ik ferm mijn eigen wijsje aanhoud. Het zingen van je eigen lied is regelrechte levenskunst. Ik snap Huub Oosterhuis wel: je moet discipel zijn van je eigen pad. Daarvoor is deze discipline nodig. Ik ben toegewijd aan mijn eigen lied in de meeste brede zin van het woord in dit leven. Ook als dat tegen de zin in gaat van hoe-het-hoort.

Op de terugweg naar huis bespreek ik dit voorval met vriend D. Dat het me gestoord heeft, haar blik. Een drietrapsraket veroordelingen volgt: mijn oordeel over haar oordeel over mij.. En meteen concluderen we samen: als we daar van af zouden kunnen leren zien, pas dat zijn we trouw aan ons eigen lied.

De voorganger had ons toegewenst dat we opgetild zouden worden deze avond. Midden in de winternacht, al fietsend door de plenzende regen door de Jordaan roepen we tegelijkertijd na deze conclusie uit: “Amen!” De voorganger vinden we wel geslaagd in zijn missie.

3 gedachten over “Wie leeft die zingt zijn eigen lied”

  1. Fantastisch stuk en leuk geschreven!
    Ik vind dat zelf nog best lastig om dan WEL door te gaan als het iemand anders ontstemd omdat ik geleerd heb dat dat niet mag. Dat blijft wringen, die oude overtuiging waardoor als ik wel door zou gaan met zingen(of wat anders) het ongemakkelijk voelt en ik er dus niet van k a n genieten…..er komt dan een andere onzekerheid als mag het wel en doe ik het wel goed.
    Ach , wilde ik gewoon even delen

    Liefs Doreen

    Beantwoorden
    • Ah Doreen! Dank voor je compliment, leuk! Herken ik helemaal. Ik heb er echt een 2-jarige opleiding tegenaan moeten gooien om daar helemaal van af te komen. En pas op het einde lukte het me echt. Want mijn verlangen was zo groooooooohoooot …. om in vrijheid te mogen zingen.

      Dus vreescht niet gij zuster! 😉 Als je verlangen groot genoeg is, is er een weg!

      Kom maar ’s langs, zou ik zeggen. Het Stembevrijdende aspect is in mijn werk gebleven. In de massages zelf. Maar ook in de workshops en vooral in je jaaropleiding.

      Liefs terug, Doreen!

      Beantwoorden

Plaats een reactie